Non con il collo torto, né con la faccia da venerdì santo si attira ad amare il Signore e alle pratiche della religione la gioventù.
Domenica, 20 Settembre 2020
24 Dicembre 2010
Natale 2010 - Gruppo di Preghiera per la Vocazioni

Untitled Document

ITALIANO POLSKI

* * * * *  *
==================== ITALIANO ====================
* * * *  * *

Roma, Natale 2010

 

Cari Fratelli e Sorelle
del Gruppo di Preghiera
per le Vocazioni!

In questo clima di Feste, in cui i bambini sognano il Natale con i regali, noi adulti pensiamo al Natale come ricordo della venuta di Gesù, piccolo Bambino, che col tempo si è manifestato al mondo come Messia. Questo evento è diventato ormai quasi per tutto il mondo un motivo di gioia e di pace, perché suscita sempre una meraviglia nuova e uno stupore per il clima in cui tutti entrano in gara, chi riuscirà ad affascinare meglio con un gioco di luci, i festoni, gli alberi di Natale e gli immancabili incantevoli presepi. L’unico desiderio che si riesce a serbare nei cuori sembra essere che questo tempo non finisca mai e quasi quasi che Gesù rimanga per sempre... Bambino! E il vero scopo della sua venuta passa in secondo piano.

Noi, specialmente oggi, non dobbiamo dimenticare perché Gesù è venuto nel mondo! È venuto per portarci la salvezza, la forza di vincere il male e la speranza di una vita migliore per tutti. Nel mondo ci sono tanti luoghi dove Gesù non è ancora arrivato con il suo messaggio di salvezza. Per questo non possiamo pensare che Gesù si fermi ad essere sempre e solo Bambino. La nostra sfida, come cattolici oggi, è quella di aprire i nostri cuori ed offrire spazio, affinché Gesù rinasca in essi e li dilati della sua carità e della sua grazia, le sole capaci di cambiare il mondo.

In un mondo, in cui si comincia ad avvertire la mancanza di sacerdoti e religiosi, noi crediamo che Dio non ha ancora detto l’ultima parola e che può venire incontro al suo popolo e mandare delle sante vocazioni. Nel capitolo 23 del libro di profeta Geremia, troviamo un discorso sui pastori. Geremia si riferisce ai re visti da Dio, quali suoi rappresentanti nella cura del popolo. Purtroppo al tempo di Geremia, la loro condotta era giunta al massimo dell’infedeltà all’Alleanza, a causa dei peccati di idolatria, del culto inquinato, dell’ingiustizia e di altri mali sociali. Sicché – rotta l’Alleanza – si profilava il male oscuro dell’esilio di Babilonia. Ma Dio non abbandona il suo popolo. Si impegna in prima persona a radunare il popolo d’Israele sbandato e disperso come pecore erranti, suscitando pastori nuovi che egli stesso costituisce e chiama, mandandoli per tale servizio, perché nessuna pecora vada perduta. Nei versetti 5-6, Dio assicura che il futuro di questo servizio pastorale sarà affidato ad un “germoglio giusto” della dinastia davidica, il ceppo originario dei re-pastori, “che regnerà da vero re e sarà saggio ed eserciterà il diritto e la giustizia sulla terra”, per cui lo stesso popolo di Dio lo chiamerà “Signore-nostra-giustizia”. Vediamo qui chiaramente in prospettiva la figura di Gesù Cristo, Messia e Buon Pastore. Le Feste del Natale che si avvicinano ci ricordano che Gesù nasce per guidare Lui stesso il suo Popolo e lo vuole fare nelle persone che Egli stesso si sceglie.


Don Orione ci illumina su come dovremmo prepararci ad accogliere il Messia che viene, e come educare i cuori dei nostri giovani; di modo che siano capaci di accogliere Gesù Cristo e rispondere alla sua chiamata. Il 2 maggio 1920, Don Orione scrive a Don Pensa una lettera indirizzata ai chierici. Chiede loro di avere “in cima dei pensieri e desideri l’acquisto sempre più grande della carità del Signore”. Tutte le persone buone e cattive, ricevono i doni della natura, ma dono proprio degli eletti è la grazia, ossia la carità, senza la quale valgono poco o niente gli altri doni. Questo dono dobbiamo averlo prima in noi, per poi veder “fiorire nei nostri fratelli e nelle nostre Case la santa carità fraterna”, vincolo di perfezione. Se possederemo questa vera e perfetta carità del Signore, non cercheremo noi stessi, il nostro unico desiderio sarà tutto ciò che è gloria di Dio e della Sua Chiesa. Chi ha la carità desidera vivere per gli altri e consumarsi per gli altri, nell’amore dolcissimo di Gesù Crocifisso, e null’altro vuole che di beatificare tutti in Dio. Don Orione raccomandava di pregare Maria, Madre del celeste e divino amore, affinché alimenti in noi una grande fiamma di amore di Dio, di vera carità del Signore; tale che ci stringa inseparabilmente, in vita e in morte, nel divino servizio della Chiesa e delle anime, sopportando e compatendo i difetti dei nostri fratelli e del prossimo. Ci vuole carità (non tolleranza o debolezza nel male) con noi stessi nel sopportare il disgusto dei nostri difetti. Dobbiamo però cominciare oggi ad esercitarla tra di noi, a coltivarla nei nostri Istituti che devono essere veri Cenacoli di carità. La causa di Dio e della Sua Chiesa si serve con una grande carità di vita e di opere: non penetreremo le coscienze, non convertiremo la gioventù e non trarremo i popoli alla Chiesa senza una grande carità e un vero sacrificio di noi, nella carità di Cristo.


I grandi santi, come San Paolo, S. Vincenzo De’ Paoli, S. Francesco Saverio, San Giuseppe Benedetto Cottolengo, San G. Bosco, non avrebbero fatto nulla senza la carità. “Senza la carità non avremmo né gli Apostoli, né i Martiri, né i Confessori, né i Santi! Senza la carità non avremmo il Sacerdozio, che è missione e frutto insieme e fiore di divina carità. Ed è lo spirito di Dio, che è spirito di celeste carità, che deve portarci a curare nei giovani le sante vocazioni religiose e i futuri Sacerdoti (...) Ah San Vincenzo De’ Paoli si è venduto per riscattare uno schiavo, noi saremo indifferenti e freddi nel lavorare per dar alla Chiesa e alle anime dei buoni Sacerdoti che continuino l’apostolato di Gesù Cristo: per dare alla nostra Congregazione dei figli e dei santi, che continuino le opere da noi iniziate per l’aiuto che Dio ci ha dato: e dei lottatori della fede nella carità, a servizio della Chiesa e delle anime? Una gran parte della nostra carità esercitiamola nel coltivare le vocazioni. Preghiamo Dio che ci mandi delle buone vocazioni e che susciti dei santi Samueli per il Santuario. Con la pietà si curino le vocazioni, con la preghiera, col buon esempio, con i Santi Sacramenti, con la illibatezza della nostra vita, con l’istituzione di pie Congregazioni, con la devozione tenera alla Madonna SS. Ma si dovrà da voi andare con molto tatto con molta delicatezza, con molta prudenza anche nel parlare: dobbiamo prima rinnovare e trasformare nella carità il cuore dei nostri giovani, rinnovarli e trasformarli in Gesù Cristo, e dobbiamo della carità di Gesù ardere noi, se vogliamo poi che ardano essi; tutto si ravviverà se porteremo ardente nelle mani e alta e ben alta nel cuore la lampada della carità di Gesù Cristo. (...) Io vi supplico in Cristo, o cari miei figli, di non venire meno a quanto Iddio vuole da me e da voi anche a riguardo della cura delle vocazioni come pure dei Chierici o aspiranti per la santificazione nostra e per la salvezza di molte anime e di molte moltitudini di anime.

Cari Fratelli e Sorelle del Gruppo di Preghiera per le vocazioni, facendovi i migliori auguri per il Natale, raccomando alle vostre preghiera queste tre intenzioni: le sante vocazioni, il Centro Provinciale delle Vocazioni che vogliamo promuovere in ogni Provincia e il nostro nuovo Consiglio Generale in questo sessennio da poco iniziato.

Buon Natale a Tutti!

Don Silvestro Sowizdrzal FDP

 

 

* * *  * *
==================== POLSKI ====================
* *  * * *

 

Boże Narodzenie 2010

 

Drodzy Bracia i Siostry
Grup Modlitwy o Powołania!

W tej atmosferze Świąt, kiedy dzieci marzą o Bożym Narodzeniu z prezentami, my dorośli myślimy o nim jako o wspomnieniu przyjścia Jezusa, małego Dzieciątka, które z biegiem czasu objawiło się światu jako Mesjasz. To wydarzenie stało się już prawie dla całego świata powodem radości i pokoju, ponieważ wzbudza zawsze nowy zachwyt i zdumienie z powodu atmosfery w której wszyscy prześcigają się, aby zachwycić bardziej grą świateł, girlandami, choinkami i czarującymi szopkami. Jedynym pragnieniem, które udaje się zachować w sercu, wydaje się być to, aby ten czas nie skończył się nigdy i  prawie to..., aby Jezus pozostał na zawsze... Dzieciątkiem!  I w ten sposób prawdziwy cel Jego przyjścia schodzi na drugi plan.

My, szczególnie dziś, nie powinniśmy zapominać po co Jezus przyszedł na świat! Przyszedł, aby przynieść nam zbawienie, siłę przezwyciężania zła i nadzieję lepszego życia dla wszystkich. Na świecie są takie miejsca do których Jezus jeszcze nie dotarł ze swoim orędziem zbawienia. Dlatego też nie możemy myśleć o tym, aby Jezus pozostał na zawsze  i tylko Dzieciątkiem. Wyzwaniem dla nas jako katolików dzisiaj jest otwarcie naszych serc i ofiarowanie miejsca, aby narodził się w nim Jezus i krzewił w nim swoją miłość, swoją łaskę, jedyne, które są zdolne przemienić świat.

W świecie, w którym zaczyna się odczuwać brak kapłanów i duchownych, wierzymy, że Pan Bóg nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i że może przyjść na spotkanie ze  swoim ludem aby wzbudzić święte powołania. W rozdziale 23 Księgi proroka Jeremiasza, znajdujemy fragment o pasterzach. Jeremiasz odwołuje się do królów, widzianych przez Boga, jako jego przedstawicieli, którzy mieli troszczyć się o lud. Niestety w czasach Jeremiasza zachowanie się tego ludu osiągnęło największą niewierność wobec Przymierza, z powodu grzechów bałwochwalstwa, kultu nieczystości, niesprawiedliwości i innych  złych czynów społecznych. W ten sposób, po złamaniu Przymierza, wyłaniały mroki zła wygnania babilońskiego. Ale Bóg nie opuszcza swojego ludu. Zobowiązuje się w pierwszej osobie do zjednoczenia zbłąkanego i rozproszonego ludu izraelskiego, jak zagubione owce, ustanawiając nowych pasterzy, których On sam ustanawia i powołuje, posyłając ich do tej służby, aby żadna owca nie została zagubiona. W wersetach 5-6 Ks. Jeremiasza, Bóg zapewnia, że w przyszłości ta posługa zostanie powierzona „odrośli sprawiedliwej” dynastii dawidowej, szczepowi królów-pasterzy, „który będzie panował jako król, postępując mądrze i będzie wykonywał prawo i sprawiedliwość na ziemi”, zaś sam lud będzie nazywał Boga „Pan nasza sprawiedliwość”. Widzimy tutaj jasno w perspektywie postać Jezusa Chrystusa, Mesjasza i Dobrego Pasterza. Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia przypominają nam, że Jezus rodzi się po to, aby to On Sam prowadził swój Lud i chce tego dokonać przez osoby które On sam wybiera.

Ks. Orione wyjaśnia nam, jak powinniśmy przygotować się do przyjęcia Mesjasza, który nadchodzi oraz jak wychowywać serca naszej młodzieży, tak aby była ona w stanie przyjąć Jezusa Chrystusa i odpowiedzieć na Jego powołanie. 2 maja 1920 roku, Don Orione pisze list do Don Pensa, który jest skierowany do kleryków. Prosi ich aby  „nieustannie myśleli i pragnęli  zawsze zdobycia większego umiłowania Pana”. Wszyscy, dobrzy i źli otrzymują dary naturalne, ale darem dla wybranych jest łaska, to znaczy miłość bez której  mało lub nic nie są warte inne dary. Ten dar powinniśmy mieć najpierw w nas samych, aby potem zobaczyć, „jak kwitnie w naszych braciach i w naszych Domach święta miłość braterska”, węzeł doskonałości.  Jeśli posiądziemy  tę prawdziwą i doskonałą miłość Pana, nie będziemy szukać siebie samych, naszym jedynym pragnieniem będzie wszystko to co jest chwałą Boga i Jego Kościoła. Ten kto posiada miłość, pragnie żyć dla innych i wyniszczać się dla innych, w przesłodkiej miłości Jezusa Ukrzyżowanego i nie pragnie on niczego innego, jak tylko uszczęśliwienia wszystkich w Bogu. Ks. Orione zalecał, aby modlić się do Maryi, Matki Niebieskiej i  Bożej Miłości, aby ożywiła w nas wielki płomień miłości  bożej, prawdziwej miłości Pana; takiej miłości, która związałaby nas nierozdzielnie zarówno w życiu jak i w śmierci, w bożej służbie dla dobra Kościoła i dusz, znosząc wady naszych braci i bliźnich. Potrzeba miłości (nie tolerancji lub niemocy wobec zła) wobec siebie samych w znoszeniu odrazy naszych wad. Dlatego powinniśmy zacząć wprowadzać ją w życie już dziś i pielęgnować ją w naszych Instytutach, które powinny stać się prawdziwymi Wieczernikami miłości. Sprawom Bożym i Jego Kościoła służy się z wielką miłością w życiu i działaniu: nie dotrzemy do sumień, nie nawrócimy młodzieży i  nie przyciągniemy ludzi do Kościoła bez wielkiej miłości i prawdziwego poświęcenia się nas samych, w miłości do Chrystusa.

Wielcy święci, tacy jak: św. Paweł, św. Wincenty a Paolo, św. Franciszek Ksawery, św. Józef Benedykt Cotolengo, św. Jan Bosco,  nie zrobiliby nic bez miłości. „Bez miłości nie mielibyśmy ani Apostołów, ani Męczenników, ani Wyznawców, ani Świętych! Bez miłości nie mielibyśmy Kapłaństwa, które jest jednocześnie misją i owocem oraz kwiatem bożej miłości. Jest też duchem Bożym, który jest duchem niebieskiej miłości, która ma nas poprowadzić do pielęgnowania u młodzieży świętych powołań zakonnych oraz przyszłych Kapłanów. (…) Ach, św. Wincenty a Paolo sprzedał się, aby odkupić  niewolnika, a my pozostaniemy obojętni i zimni w zmaganiu się, by dać Kościołowi i duszom dobrych Kapłanów, którzy kontynuowaliby apostolat Jezusa Chrystusa: aby dać naszemu Zgromadzeniu synów i świętych, których Bóg dał nam, jako pomoc, aby kontynuowali rozpoczęte przez nas dzieła – obrońców wiary w miłości, w służbie Kościołowi i duszom? Praktykujmy naszą miłość, w dużej części, torszcząc się o powołania. Módlmy się do Boga aby zesłał nam dobre powołania i aby wzbudził świętych Samueli dla Świątyni. Z czcią torszczmy się o powołania, poprzez modlitwę, dobry przykład, święte Sakramenty, nieskazitelność naszego życia, zawiązując pobożne zrzeszenia, czułe nabożeństwo do Matki Najświętszej. Ale należy postępować  z wielkim taktem, z wielką delikatnością, wielką roztropnością, również w mowie; musimy najpierw odnowić i przemienić w miłości serca naszej młodzieży, odnowić je i przemienić w Jezusa Chrystusa i msimy sami zapłononąć miłością Jezusa, jeśli chcemy aby i oni nią zapłonęli; wszystko się ożywi jeśli poniesiemy w rękach i wysoko  w sercu, bardzo wysoko, płonącą lampę miłości Jezusa Chrystusa. (…) Błagam was, w Chrystusie, o moi drodzy synowie, aby nie osłabło w was to, czego Pan Bóg chce ode mnie, jak rónież i od was, odnośnie do troski o powołania, a także o Kleryków lub aspirantów, dla naszego uświęcenia i dla zbawienia wielu dusz, oraz całej rzeszy dusz.

Drodzy Bracia i Siostry z Grup Modlitwy o Powołania, składając Wam najlepsze życzenia z okazji Świąt Bożego Narodzenia, proszę Was o modlitwę w tych trzech intencjach: o święte powołania, o Prowincjalne Centrum Powołaniowe, które chcemy utworzyć w każdej Prowincji oraz za dopiero co zainicjowaną naszą nową Radę Generalną wybraną na 6 lat.
Radosnych Świąt Bożego Narodzenia!

 

Ks. Sylwester Sowizdrzał FDP

 

23 Marzo 2016
2016 Pasquae - La chiamata di Matteo, Gesù è venuto a cercare i peccatori.
8 Dicembre 2015
2015 Natale - Marta e Maria - due tipi di religiosità
28 Novembre 2015
PAPA IN KENIA: Ai giovani risponde su come salvarsi dal ‘diabete’.
Uno degli ultimi incontri del Papa in Kenia è stato quello con i giovani. Questo incontro è anche stato molto aspettato.
MENU RAPIDO
Help & Feedback
Help
Frequently Asked Questions
Invia una richiesta
Informativa Privacy
Cookies
Altre lingue
Contenuti più visitati
Contattaci
Link della Congregazione
Frate Ave Maria
Figli della Divina Provvidenza
Don Orione oggi
La vita
Don Flavio Peloso
Siti amici
Piccole Suore Missionarie
Istituto Secolare Orionino
Movimento Laicale Orionino
Servizio Esperti Volontari
ENDO-FAP
Il Papa e la Santa Sede
Contatti
Come contattare la Piccola Opera nel mondo
© 2011-2016 Piccola Opera della Divina Provvidenza - Diritti Riservati Termini di utilizzo Privacy Policy by PRiNKOLab.it